Giresun’da yaygın bir söz vardır “Komşuda pişer bize de düşer”diye. Ama bu sefere bize pişmeden düştü Evelek mantarı.

Haftasonu Kümbet Armutalan yaylasında babam ve annemi ziyaret etmiştim. Mantar üzerine sohbet ederken. Babam evelek mantarının bu sene çıkmadığını söylemişti. Bir çayır mantarı olan evelek mantarı genellikle alpin çayırlarda mayıs ortalarunda çıkması gerekirken bu sene pek görülmemişti. Babamın aklında kalmış olacak ki ilk çıkanları bana gönderdi. Sosyal medyadan gördüğüm kadarı ile bu sene Giresun’da mevsimini biraz şaşırmış evelek. Bu günlerde paylaşım ne hikmetse çoğaldı.

Mantarı görünce sevindik. Akşam ziyafetimiz oldu. Mantar kültürü zengindir Giresun’da. 45 tür mantar tüketilmektedir ki bu mantarların öğrenmişliği atadan dededen gelir. Öyle pek kitaplara güvenmez Giresunlu. Öyleki benim çocukluğumda tekmeyle ezdiğimiz, Kümbet yaylasında esnafların satın aldığı bir mantar var çok sattık, parasını aldık ama yemek iki sene önceye nasip oldu. Bu mantarki Fransız mutfağı’nın baş tacı Boleti, Porçinisi, bizim şimdilerde Ayı mantarı dediğimiz mantar.

İlginçtir Giresunlu mantar hususunda. Kitaplarda bilim insanlarının zehirli dediklerini yer lezzetli gördüklerini ise zehirli diye yemezler.

Biz gelelim Evelek mantarımıza. Hemen mantarı iri iri doğradık. Yarım saat kadar tuzlu suda beklettik ki o yabani kendine has kokusunu tuz alsın diye. Sonra soğanları doğradık annemin tereyağında (yoğurt tereyadıdır) pembeleşinceye kadar karıştırdık. Suda olan mantarların suyunu sıkarak tavamıza aktardık. Yüksek ateşte suyunu salıp çekinceye kadar pişirdik. Üzerine iki domates, biraz yeşil biber, biraz kapya ekledik. Sonra sonrası ne mi oldu.

Bizim oğlana zorla, hanım ve ben afiyetle yedik.

Sağolasın babam ve annem. Tanrı gölgenizi bile eksik etmesin önümüzden